آثار فارماکولوژی: گیاه بابونه: هم به صورت خوراکی و هم موضعی، در درمان انواع بیماری ها کاربرد دارد. مصرف موضعی این گیاه آنتی باکتریال و ضد عفونی کننده، در التیام زخم ها و سوختگی ها، کاهش التهابات مخاطی و پوستی و درمان تورم دهان و بافت های دهانی و دندانی موثر می باشد. اثر ضد التهابی و درمانگر این گیاه برای زخم های سطحی به دلیل ترکیبات موجود در روغن های فرار و عصاره ی هیدروفیل آن می باشد. آپیژنین یکی از ترکیبات ضد التهاب موجود در روغن این گیاه، فلاونوئیدی است که مانع ایجاد چسبندگی بین سلولی در موضع ملتهب می گردد. سنبل الطیب: بیش از ۲۰۰۰ سال است که از گیاه سنبل الطیب به عنوان دارویی آرام بخش و مسکن استفاده می شود. این گیاه با اثر تضعیف کننده بر روی فعالیت سیستم اعصاب مرکزی سبب تسکین درد، آرام بخشی و کاهش اضطراب می شود. والرینیک اسید موجود در عصاره ی ریشه این گیاه سبب کاهش تخریب گاماآمینوبوتیریک اسید شده و افزایش این فاکتور در بدن سبب بروز آثار آرامبخش می گردد. بره موم: ماده ای شبیه موم و از تولیدات زنبور عسل است که در درمان عفونت های پوستی-مخاطی با منشاء باکتری و ویروس، بیماری های دهان و لثه و درمان سرطان های دهان کاربرد گسترده ای دارد. علاوه بر اثرات آنتی بیوتیکی و ضد التهابی، بره موم موجب تسریع ترمیم بافت می گردد و از این رو گزینه ای مناسب برای فرمولاسیون داروهای موضعی می باشد. عملکرد بیولوژیکی بره موم (خصوصا عملکرد ضد میکروبی و ضد قارچی) غالبا وابسته به فلاونوئیدها و مشتقات سینامیک اسید موجود در آن است که سبب مهار آنزیم RNA-Polymerase در باکتری و از بین رفتن آن می شوند. همچنین فلاونوئیدها غشای سلولی باکتری را تخریب و متعاقبا باکتری را نابود می کنند.
