مکانیسمهای احتمالی: پروبيوتيکها پس از مصرف، در روده یک متابوليت خاص به نام بوتيرات توليد ميکنند، بوتيرات از طریق سلولهایی در مغز استخوان پروتئينی را توليد میکند که در رشد استخوان نقش دارد. به دنبال مصرف مكمل پروبيوتيک و توليد بوتيرات در روده، حجم استخوانهای اسفنجی در استخوان افزایش می یابد. همچنین پروبيوتيکها با رشد استخوان و افزایش حجم استخوانی احتمال پوکی استخوان را نیز کاهش می دهند. باکتریهای پروبيوتيک با تعدیل پاسخهای ایمنی روده و با تأثير بر لومن روده، باعث کاهش سيتوکينهای التهابی می شود که جذب مواد معدنی از جمله کلسيم را افزایش می دهد. همچنین فاکتورهاي ترشحی باکتریایی به جریان خون منتقل شده و به استخوان منتقل می شوند. آنها می توانند با استئوکلاستها و استئوبلاستها و همچنين سلولهای ایمنی ارتباط برقرار کنند. این امر می تواند باعث کاهش بيان سيتوکينهاي پيش التهاب و استئوکلاستوژنيک و استرس اکسيداتيو در عين حال افزایش تجمع مواد معدني و بيان پروتئینهایی شود که منجر به کاهش تشكيل استئوکلاست و افزایش سطح تراکم استخوان ميشود . باکتریهاي جنس بيفيدوباکتریوم هم اسيدهاي چرب کوتاه زنجيرهاي توليد ميکنند که ميتوانند pH دستگاه روده را کاهش داده و متعاقباً باعث افزایش جذب مواد معدني شوند . نتایج مطالعات بالینی: Hamid Y. Dar و همكاران در سال ۲۰۱۸ در یک مطالعه اثر مصرف سویه لاکتوباسيلوس اسيدوفيلوس را در موشهاي اوورکتومي بررسي کرده است و بيان ميکند که لاکتوباسيلوس اسيدوفيلوس در موشهاي اوورکتومي باعث افزایش استخوانهاي ترابكولار اسفنجي و کورتيكال به همراه افزایش تراکم مواد معدني و حفظ حالت هتروژن استخوان ميشود، این تاثير سویه لاکتوباسيلوس اسيدوفيلوس به دنبال تعدیل سيستم ایمني بدن ميزبان ميباشد. Sarika Amdekar و همكاران در سال ۲۰۱۲ در یک مطالعه به بررسي اثر مصرف سویه لاکتوباسيلوس اسيدوفيلوس بر سلامت استخوان و آرتروز پرداخته است که براي این منظور ۳۰ موش هشت هفته از نژاد ویستار مورد تيمار قرار گرفته و پس از پایان ۲۱ روز نتایج نشان داد که مصرف خوراکي سویه لاکتوباسيلوس اسيدوفيلوس چه به صورت تنها و چه به صورت ترکيبي باعث کاهش آسيب استخوان و فعاليتهاي آنتيآرتریت و آنتياکسيدان برعليه التهاب مفاصل در موشها شده است. Ahmad Gholami و همكاران در سال ۲۰۲۰ در مطالعهاي به بررسي تاثير مصرف پروبيوتيک بر از دست دادن استخوان در بيماران مبتلا به دیابت نوع دو که داروي پيوگليتازون مصرف ميکنند پرداخته است. استرپتوزوتوسين (۶۰ ميليگرم در کيلوگرم) براي القاي دیابت تجویز شد. موشهاي دیابتي به صورت خوراکي با پيوگليتازون (۳۰۰ ميليگرم درکيلوگرم) و پروبيوتيک ( CFU/ml ۱×۱۰۹ در روز) به تنهایي و به صورت ترکيبي به مدت چهار هفته تغذیه شدند. درمان همزمان پروبيوتيکها با پيوگليتازون به طور قابل توجهي کلسيم ادرار، کراتينين و ALP را کاهش داد. پيوگليتازون اثرات مخربي بر روي BMD استخوان ران نشان داد، در حالي که درمان با پروبيوتيکها به طرز چشمگيري این اثرات را بهبود بخشيد. در ميان پروبيوتيکهاي آزمایش شده، بیفیدوباکتریوم لاکتیس بهترین اثرات محافظتي را در کاهش استخوان ناشي از پيوگليتازون در موشهاي دیابتي نشان داد.
